Türk eğitim sistemine bizler kadar yakın olan değerli yazarlar, bu sistemin gıpta edilecek bir içerik taşıdığını gözden kaçırıyorlar. Çeşitli karşılıklı eğitim programları ile son senelerini yurt dışında okuyan öğrencilerimiz döndüklerinde; "Başlangıçta onları gözlerimizde büyüttük, fakat sonradan kendi bilgi düzeyimizin onların çok ilerisinde olduğunu gördük, burada öğrendiklerimizi ile son sınıfları hiç zahmetsiz ve onların önünde dereceler alarak tamamlayabildik." demektedirler.

Yaratıcılık, liderlik ve stratejik inisiyatif gibi özelliklerin gelişebilmesi için bu konuda eğitim değil, iş hayatının bunları talep etmesi gerekmektedir. Türk iş dünyası liderlik ve yaratıcılık gibi yeteneklerin stratejik bir aktif olduğunun farkına henüz varmış durumdadır. Japon eğitim sistemi bireyciliğe, liderliğe ve yaratıcılığa hiç prim tanımadığı halde Japon sanayicileri taklit edilemeyen yaratıcı ürünler üretmekte aciz değildirler.

Türk sanayisinin rekabetçi yeteneklere kavuşabilmesi için öncelikle düşünce ve yaratıcılığın stratejik bir aktif ve bir sanayi ürünü olduğunu kabul etmesi gerekmektedir. Düşünce de sanayi ürünleri gibi düşünce fabrikaları (think-tanklar) tarafından üretilmektedir. Üç kişilk bir uzman gurubu tarafından bir yılda üretilecek bir raporun maliyeti yüzbinlerce USD karşılığı olabilmektedir. Aslında Türk sanayisi bu tür uzmanların yetişme maliyetini ödemeyerek düşünceye son derece ucuz olarak ulaşabilmektedir. Bir ulusal sanayinin stratejik potansiyelleri ancak think-tank disiplini ile üretilen üretilen raporlarla belirlenebilir ve böyle raporların yaratacağı gerçek katma değer milyarlarca USD olacaktır.