1970 lerde Amerikayı dünya üretim şampiyonu yapan tekniklerin yetersiz kaldıkları gözlenmeye başladı. Gerçekte bu teknikler bir Dünya Savaşı nın sonrasında dengeli ve rasyonel olmayan koşullarda oluşmuştu. Amerika'nın aceleci, düzensiz ve özensiz üretim tekniklerini daha rasyonel ve tutarlı alternatifleri cazip hale getireceği kuşkusuzdu. Amerika'nn fütursuzca yaptığı hatalar, pahalı ve özensiz kaliteye sahip ürünleri ilk petrol şoku ile ciddi bir revizyon geeğini ortaya koydular. Firmaların kendine ve başarılarına aşırı güvenen yöneticileri çözümün kolay olduğunu ve her sorunla başa çıkabileceklerini varsayıyorlardı. Kendilerini başarısızlığa sürükleyen alışkanlıklarının farkında olmak istemiyorlar ve uyarıları da umursamıyorlardı. Önce "Kalite Çemberlerini" denediler, çalışmayınca "İstatistik Proses Kontrol Teknikleri" gündeme geldi. Bundan sonra "Toplam Kalite Yönetimi" projeleri gündeme geldi. Her yaklaşım sorunları derinleştirdi ve giderek daha çok çalışanlar ve tepe yöneticiler işlerini kaybetmeye başladılar.

1980 lere gelince herkez birşeyler denemiş fakat sektörlerin kötüye gitmesi önlenememişti. Kötü gidişte en fazla hırpalanan sektör otomotiv sektörü oldu. Bu sektör, Amerika'nın üstünlüğünün tartışılamıyacağı varsayılan, en çok ciroyu yapan amiral gemisi sektördü. Çeşitli çalışmalarla Amerikan otolarının kaliteleri yılda %10 düzeyinde geliştirildi.  CADILLAC Malcolm Baldridge Kalite Ödülünü kazandı. Her kez çok mutlu idi fakat kalite ödülünü kazanmanın bir rekabetçi üstünlük sağlamadığı görüldü. Ayrıca CADILLAC ın ödül kazanması, LINCOLN, PONTIAC, OLDSMOBILE, BUICK, CHEVROLET, CHRYSLER, DODGE, PLYMOUTH, FORD un kalite ödülü kazanacak kadar kaliteli olmadığı anlamına geliyordu. Ayrıca bu ödül yabancı firmalara da açık olsa hiç birinin bir kalite ödülü kazanamıyacağı açıktı. Bir Amerikan firmasının Amerikada verilen bir kalite ödülünü kazanması kimseyi bir şeye ikna etmiyordu. CADILLAC ın ödül almasından üç yıl sonra yapılan tüketici araştırmaları kullanıcıların büyük bir çoğunluğu bu arabaları güvenilir bulmuyor ve kullanıcı tatmin oranları ortalamayı bile bulmuyordu. $45.000 dolarlık bir araba için ratingler düşük olduğu için kendi segmentlerindeki pazar payları %51 den  %43 e düştü. G.M. kendi başına 9 puan pazar payı kaybetti ve bunun anlamı yılda $13 Milyar dolar zarardı. Üç büyük Amerikan oto firmasının pazar payları sistematik olarak geriledi ve pazarın karlı segmentlerini ithal otolara kaptırdılar.  1978 de G.M. un Amerikan işletmeleri 612.000 çalışana sahipti. 1992 de bu sayı 368.000 e inmişti ve inmeye devam etmekte idi. Bu soruna ek olarak işini kaybeden her oto işçisine karşılık iki parça işçisi de işini kaybetmekte idi.

Sektör uzmanları kötü gidişin sorumluluğunu kötü yönetimde bulyuyorlardı. Oto sektörünü yönetenlerin savunması ise Amerikan işçisinin para için çalışan, devamsız, disiplinsiz ve verimsiz olduğu, Japon işçilerinin ise azla kanaat eden, firmaya sadık, disiplinli ve verimli oldukları idi. Japonlarla yapılan bir topantıda CHRYSLER i iki defa batmaktan kurtaran Lee Iacocca "Japonyada ucuza üreterek, Amerikada bizimle rekabet etmek kolay. Amerikada Amerikan işçisi ile üretin de boyunuzu görelim" mealinde bir meydan okumada bulundu. Japonlar da gerekli izinleri alarak kendi fabrikalarını kurdular. Sonuç, işletmecilik ve emek tarihi için bir efsanedir. Japonlar Amerikan işçisi ile yine ucuz ve rekabetçi otolar üretebildiler. Ayrıca japonlar ile çalışan Amerikan işçileri daha mutlu ve verimli olduklarını sergilediler. Böylece sektörün hastalığının ucuz işçiliğe karşı pahalı işçilik olmadığı, kötü yönetim sorunu olduğu ortaya çıktı. Sektöre hükmeden autism, yöneticilerin gerçekleri görmesini ve gerekli ve doğru önlemleri almasını engellemekte idi.

Amerikan oto sektörü hatalarından öğrenerek, çok radikal değişimler yaşayarak ve rakiplerinin hatalarından yaralanarak kötüye gidişi nisbeten önledi. 1990 ların sonunda Amerikan arabaları Japon rakiplerinde sadece 0.4 puan daha fazla hata taşımakta idi. Amerikan firmaları özellikle Japonlarla giriştikleri ittifaklar ve ortak yatırımlar sonucunda yönetim felsefelerinde önemli blokların olduğunu görme durumunda kaldılar. (Geliştirlecek)